Phase 05 ยามสิ้นแสงอาทิตย์

ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตายังคงปรับสภาพรอบๆตัวไม่ได้ มองภาพไปเป็นภาพเบลอๆ รู้แต่ว่า มันเห็นแต่ความมืด ผมค่อยๆ ปรับสายตาจนสังเกตไปรอบๆตัว ผมกำลังนอนอยู่บนเตียงเหล็ก ภายในห้องที่แสงไฟน้อยๆ ผมจำได้ครั้งล่าสุดที่มีเจ้าลิงยักษ์ วิ่งเข้ามาจะทำร้ายผม คิดถึงตรงนี้สมองก็จี๊ดขึ้นมา แล้วนึกอะไรต่อจากนั้นไม่ออก แต่ยังดีที่ผมยังจำเรื่องราวก่อนหน้านี้แม้กระทั่งชื่อของตัวเองได้ แต่ก็ยังจำเรื่องราวก่อนตกหน้าผาไม่ได้สักที

เสียงปืนเงียบไปแล้ว นี้มันเป็นเวลาเท่าไรกัน นาฬิกาข้อมือไม่รู้หลุดไปใหน แม้แต่ปืนและกระเป๋าที่ผมเอามาก็หายไปรวมทั้ง PDA ด้วย ผมสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก แบบนี้ก้อเหมือนผมเป็นผู้ต้องหาที่ถูกขังในคุกมืดสิเนี้ยะ บ้าฉิบหาย



พลอยนภาร้องให้ออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ สรุปใจความแล้ว สามีของเธอนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีผู้ใดพบเห็นและแจ้งข่าวเข้ามาอีก แม้กระทั้งเจ้าหน้าที่ของที่นั้นยังไม่สามารถติดต่อได้ เครื่องมือไฮเทคทั้งหลาแหล่ดูเหมือนจะเป็นอัมพาต สร้างความหนักใจ ให้แก่เธอเป็นอย่างมาก การที่รู้ข่าวแบบนั้นในช่วงเวลานี้ช่างเลวร้ายยิ่งหนัก แต่กระนั้น มิสเตอร์ซอฟท์ ยังนิ่งเงียบ และคอยปลอบโยนว่า สามีของเธอคงไม่เป็นไร เพียงแต่ตอนนี้เราไม่สามารถติดต่อไปยังฐานได้ อาจจะเนื่องจากเหตุผลต่างๆนานาๆ แต่ในเมื่อเราติดต่อไม่ได้ เราจะส่งกำลังหน่วยกู้ภัยเข้าไปช่วยเหลือ สามีของเธอให้ได้ ไม่ต้องเป็นกังวลไป
ดูเหมือนเธอจะเข้าใจ ถึงแม้เธอจะหยุดร้องให้ แต่นัยน์ตาที่บวมช้ำเป็นการบอกได้อย่างดีว่าเธอนั้นเสียใจขนาดไหน

ขอให้ดิชั้นรอฟังข่าวที่นี้ได้ไหมค่ะ จู่ๆเธอก็พูดขึ้นมา
สีหน้าของมิสเตอร์ซอฟท์ ดูเหมือนจะลังเล แต่แล้ว เขาก้อปรับเป็นสีหน้าที่ยิ้มแย้ม และบอกว่า
ได้ครับ เดียวผมจะสั่งให้คนจัดห้องไว้ให้คุณที่นี้นะครับ
เฮ้มีใครอยู่ข้างนอกมั่งเข้ามาหน่อย มิสเตอร์ซอฟท์กรอกเสียงพูดลงไปในอินเตอร์คอมสักพักก้อมีชาย
ผิวดำเดินเข้ามา
ช่วยจัดห้องให้คุณผู้หญิงนี้หน่อยเธอจะมาเป็นแขกเราในสองสามวันนี้
ได้ครับ
เอาล่ะคุณพลอยนภา เชิญตามเขาไปเขาจะจัดห้องให้คุณเอง ยินดีที่คุณอยู่กับเรา เรามีข่าวอะไรจะแจ้งให้คุณทราบทันทีเชิญครับ
ขอบคุณ ค่ะ
พลอยนภาเดินตามคนใช้คนนั้นออกไป มิสเตอร์ซอฟท์ ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์


มีเสียงคนกำลังเดินมาทางนี้ ผมเงี่ยหูฟังด้วยใจจดจ่อ เสียงนั้นใกล้เข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง เสียงลูกบิดประตูถูกบิดออกพร้อมกับแสงภายนอกสาดเข้ามา มีชายสามคน รูปร่างสูงใหญ่ มีสองคนข้างหลังที่ถือปืน ส่วนคนหน้านั้นถือกระเป๋าที่ผมนำมาไว้ในมือ

ชายคนทางด้านขวาเอื้อมมือไปเปิดไฟ ในห้อง แสงไฟนีออนแบบยาวสาดไปทั่วห้องทำให้ผมต้องหรี่ตาลง ชายคนกลาง โยนกระเป๋า โครมลงมาที่พื้น แล้วตะคอกถามว่า

คุณเป็นใคร แล้วเจ้าของกระเป๋าไปใหนคุณทำอะไรกับเขา บอกมาเดียวนี้ ชายคนนั้นพูดพลางกระชากปืนจากคนข้างๆ ขึ้นมา แล้วส่งปากกระบอกปืน ทิ่มมาทางผม

การโดนปืนจ่อในระยะขนาดนี้ไม่สนุกเลยให้ตายสิหรือผมจะต้องตายที่นี้ซะแล้ว แม่งบ้ากันไปหมด
ใหนๆก็ใหนๆแล้ว ผมบอกความจริงที่ผมเจอมาทั้งหมดตั้งแต่ผมรู้สึกตัวที่หน้าผาและเจอหมีและมีคนมาช่วยผมไว้จนกระทั้งผมมาที่นี้ได้อย่างไร ผมเล่าความจริงทั้งหมดออกไป มันก้ออยู่ที่เขาแล้วล่ะว่าเขาจะเชื่อหรือไม่

ทั้งสามคนมองหน้าผมอย่างพินิจ พลางมองหน้ากันไปมาแต่ไอ้ที่ไม่ชอบก็คือ ทำไมแม่งไม่เอาปืนออกไปจากหน้าผมว่ะ
ในที่สุดชายคนนั้นก็เอาไอ้กระบอกปืนบ้าๆออกไปจากหน้าผม พลางโยน ของสิ่งหนึ่งมาที่ตักของผม มันคือ กระเป๋าเงินนั้นเอง สักพัก เขาก้อพูดขึ้นว่า คุณคือนักวิจัยของ สถาบันธรณีวิทยา ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นข้างบนกันแน่ แล้วไอ้พวกบ้า ที่เข้าโจมตีเรามันคืออะไร

สถานการเปลี่ยนไป ผมเริ่มมีอำนาจต่อรองมากขึ้นผม ค่อยๆลุกขึ้น เป็นครั้งแรกที่ได้บิดร่างกายไปมา และนั้งลงเหมือนเดิม พลางถามว่า

ที่นี้เกิดอะไรกันขึ้น พวกคุณสู้กับอะไรกันอยู่ แล้วใครที่มาโจมตีคุณเล่าทุกอย่างที่คุณรู้มาแล้วผมจะบอกทุกอย่างที่คุณต้องการ

ผมยิ้มมุมปากอย่างสะใจ ( ถึงมันจะเล็กน้อยก็เถอะ)


มิสเตอร์ซอฟท์ นั้งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก เขากำลังติดต่อกับดาวเทียม ที่ลอยโคจรอยู่ เขาโกหกทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ไม่รู้ที่อยู่ ทั้งเรื่องของการที่ไม่สามารถติดต่อใครได้ แท้ที่จริงเขาสามารถดูทุกสิ่งทุกอย่างผ่านดาวเทียมได้หมดทุกอย่าง แน่นอนการ แอคเซคข้อมมูล เข้ามาของ นักธรณีวิทยาหนุ่ม มิอาจรอดสายตายของเขาไปได้ ทำให้เขารู้ว่า มัน ยังไม่ตายและกำลังมุ่งหน้าไปที่ ฐานย่อยและตอนนี้คงอยู่ในนั้นเรียบร้อย มิสเตอร์ซอฟท์ ใช้ให้ดาวเทียม ติดต่อกับซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ความเร็วสูงที่ฐานนั้นและสามารถเรียกกล้องทุกตัว ในฐานให้โชว์ภาพได้
แน่นอนกล้องทุกตัวเปรียบเสมือนตาของเขานั้นเอง เขาสามารถสอดส่องได้ยินเสียงทุกอย่าง ในฐานและคนที่เขากำลังต้องการ ค้นหา ด้วยพาวเวอร์ ยูเซอร์ที่ได้รับมาไม่มีใครจะตามรอยเขาได้เลย เวทีนี้เขาเป็นคนคุม

แต่การที่กล้องไม่ได้มีไปซะทุกจุด จึงยังคงมีที่เป็นจุดอับอยู่บ้าง คงต้องอาศัยการรอคอยสักนิด มิสเตอร์ซอฟท์
คิดในใจ

ตามต่อปายยยย ตอนก่อนหน้านี้อยู่ตรง เรคคอมเม้ทน์จ้า