Phase 04 แปลกใจ

สำหรับคนที่เพิ่งเข้ามาอ่านต้องขอความกรุณาไปอ่าน
Phase 01 มหันตภัย Phase 02 "ทางรอด" และ Phase 03 "หนทาง" ก่อนเพื่อความเข้าใจและสนุกครับ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลอยนภา จิตใจไม่อยู่กับตัว พลางคิดไปต่างๆนานา ในระหว่างทางที่เดินตาม มิสเตอร์ ซอฟท์ ไปเรื่อยๆในใจคิดถึงแต่สามีอันเป็นที่รักไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นร้ายดีอย่างไร ยิ่งบอกว่าหาตัวไม่พบยิ่งทำให้ความคิดของเธอแตกกระเจิงไปไกลอีก ถึงแม้เท้าจะก้าวเดินไปแต่เธอไม่มีจิตใจคิดถึงสิ่งรอบตัวเลย เธอกำลังตกในความคิดต่างๆมากมาย .

ถึงแล้วครับ คุณพลอยนภา

เธอสะดุ้ง โดนปลุกจากความคิดใดๆ เริ่มหันมองรอบตัว ตอนนี้เธอมายืนอยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่ง มีประตูสลักไม้ลายสวยงาม มิสเตอร์ซอฟ์ ยืนอยู่หน้าประตูพลาง อื้มมือไปจับที่ลูกบิดประตูรูปร่างประหลาด เขากำลังจับมันโยกขึ้น แล้วประตูก้อเปิดออก มิสเตอร์ซอฟ์ บอกเธอให้เธอเข้าไปโดยที่ มิสเตอร์ซอฟ์ นำเขาไปก่อน พลอยนภาเดินเข้ามาถึงในห้อง เธอหยุดอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง มิสเตอร์ซอฟ์ เดินไปนั้งที่โต๊ะทำงานของเขา พลางบอกให้เธอนั้งลง




บรรยากาศ ตอนบ่ายในป่านี้มันช่างดีจริงๆ ผมเดินไปตามทางด่านของสัตว์ ตรงมุ่งหน้าไปตามที่แผนที่ใน PDA บอก ผมมักจะรอบคอบโดยเสมอ ผมจัดการวาดแผนที่อย่างคร่าวๆ ลงบนกระดาษที่ค้นเจอในตัวขอเจ้าหน้าที่คนนั้น เขียนมันและ ทำการสั้ง PDA ให้อยู่ในสภาวะ safe mode เพื่อประหยัดพลังงาน แต่ก็ไม่กล้าปิดเครื่องเพราะคิดว่าอาจจะมีการติดต่อกลับมาทาง PDA นี้บ้าง แดดในยามบ่าย โลมเลียลอดผ่านใบไม้มากระทบบนบ่า ผมเดินไปเรื่อยๆ ตามแผนที ตรงใหนที่ไม่แน่ใจก็จะเปิด PDA ขึ้นมาตรวจสอบ ดูจากกแผนที่แล้วคาดว่าเดินมาได้จนเลยครึ่งทางมาแล้ว ในใจคิดว่าอีกไม่นานจะถึงที่หมายแล้วแค่คิดเท้ามันก้อมีแรงขับดันทำให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง

ทันใดนั้นเอง วิทยุที่เงียบมานาน จู่ๆมันก็ดังขี้น


ซีโร่ วัน จาก ซีโร่ เซเว่น ว 2 เปลี่ยน ซีโร่ วัน จาก ซีโร่ เซเว่น ว 2 เปลี่ยน

ตอบๆ ซีโร่เซเว่น ขณะนี้ ท่านอยู่ที่ใด
ตอนนี้ ว1 ป้อมปืนด้านขวาของฐาน ขณะนี้ขาดกระสุนปืน ไกล้จะยันไม่อยู่แล้ว
รับทราบทางเราจะรีบรุดจัดส่งกระสุนไปให้ท่านทาง เฮลิคอปเตอร์ทันที เลิกกันขอให้โชคดี

เสียงขาดหายไปแค่ช่วงนี้ พร้อมกับความสงสัยที่เอ้อล้นในใจของผม

มันเป็นอะไรกันอีกล่ะเนี้ยะ บ้าจริง

สู้กับอะไรอยู่ เกิดอะไรขึ้น มีใครโจมตีฐานอยู่ สถานการณ์แบบนี้ถ้าผมทะเล่อทะล่าเข้าไปอาจตายได้โดยไม่รู้ตัวแต่กระนั้นความสงสัยในใจก้อมิอาจขวางกั้นผมได้ ผมยังเดินต่อไปแต่เพิ่มความระมัดระวังร่างกายที่ปวดไปหมดเมือตอนเข้านั้นหายไปเป็นปลิดทิ้ง มีแต่ความอยากรู้ผมจำเป็นต้องเปิด PDA ขึ้นมาใหม่เพื่อตรวจสอบรอบๆบริเวณฐาน หาทางนี้ทีไล่เกิดอะไรขึ้นจะได้หลบทัน

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆๆ ปังๆๆๆ

สะ เสียงปืน ผมได้ยินเสียงมันอย่างชัดเจนแม้จะได้ยินไกลๆก้อตาม ผมเดินอย่างระวังตัวหันซ้ายแลขวา ถึงแม้ผมจะไม่ใช่ทหาร แต่ผมเองก้อเคยเรียน ร.ด. บ้างย่อมที่จะพอรู้ถึงการเอาตัวรอดแม้มันจะลืมๆไปบ้างก้อเหอะ

ผมเดินไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรที่ผิดปกตินอกจากเสียงปืนที่ดังอย่างต่อเนื่องเสียงมันแหวกอากาศ เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ผมใช้วิทยุเรียกไปยังฐาน สองถึงสามครั้งกระนั้นก้อยังไม่มีใครตอบมา ผมเรียกไปเรื่อยทุกย่างก้าว ระวังตัวเองแล้วความพยายามของผมก้อสำเร็จมีเสียงตอบกลับมาในการเรียกครั้งที่เท่าไรก้อไม่รู้ได

ทราบแล้ว ท่านเป็นใครโปรดแจ้งชื่อ รหัสและหน่วยงานของท่านมา

ผมดีใจจนเนื้อเต้น รีบตอบไปทันควัน

ผมเป็นนักวิจัยของสถาบัน ธรณีวิทยา ประสบอุบัติเหตุ จึงเดินทางมาทีนี้ไม่มีเวลาอธิบายขอเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหม

เงียบไปนานจึงมีเสียงลอดมาจากลำโพง

เราคงให้คุณเข้ามาไม่ได้ตอนนี้ที่นี้อันตรายมาก ขอให้คุณหลบไปเสียถอนตัวออกจากที่นี้ ไปเดียวนี้

ให้ผมเข้าไปเถอะผมาอาจช่วยอะไรพวกคุณได้ ให้ผมไปตอนนี้ผมก้อไม่รู้จะไปใหน ให้ผมเข้าไปเถอะ

บ้าเอ้ยพูดไม่รู้เรื่อง ก้อได้ เดินเลาะฐานมาทางด้านซ้ายจากหน้าประตู ท่านจะเห็นป้อมปืน ไต้ป้อมปืนจะมีประตูเหล็กอยู่มาทางนั้นและซุ่มรอเราจะออกไปรับ แล้วจะติดต่อทาง วิทยุอีกที โชคดีรีบไป หวังว่าท่านจะปลอดภัยและเราคงได้เจอกัน ไม่ต้องตอบมาแล้วเรียบมุ่งหน้าไปโดยเร็ว

เออเอาซิว่ะให้มันได้อย่างนี้ เอาเป็นไงเป็นกัน ไปตามที่มันบอกก่อนแล้วเดียวเจอหน้าแล้วค่อยว่ากันอีกที แต่คำพูดแปลกๆช่วงท้ายนี้ฟังยังไงมันก้อแปลกๆอยู่ดี

ผมเดินมาตามทางด่านในขณะที่เสียงปืนยังดังอยู่ ผมเดินหางจากตัวกำแพงพลางแหงนหน้ามองหาป้อมปืน และสังเกตรอบๆตัวเองที่ตรงนี้ช่างรกทึบต้นไม้ขึ้นกันหนาแน่นเหมือนกำแพง ในมี่สุดผมก้อเจอป้อมปืนแล้ว และกำลังเดินไปทางนั้น ยังไม่ทันจะถึงดี วิทยุก้อดังขึ้น

มาถึงหรือยังครับ ตอบด้วย

ผมรีบขว้าวิธยุออกมาพร้อมพูดกรอกลงไปอย่างเร็วปรือ

ถึงแล้วครับ ตอนนี้อยู้หน้าป้อม

ok เราเห็นคุณแล้ว เดียวเราจะเปิดประตูเดินวิ่งเข้ามาให้เร็วย้ำ วิ่งเข้ามาให้เร็วที่สุด

ผมเก็ยวิทยุและวิ่งตรงไปยังประตู มันกะลังค่อยๆเคลื่อนออก ผมวิ่งเข้าไปหามันจะถึงแล้ว อีกไม่กี่สิบก้าว
ทันใดนั้นเอง มีสิ่งหนึ่งไม่รู้มาจากไหนมันเร็วมาวิ่งเข้ามาขวางหน้าผมไว้ สิ่งนั้นมันคล้ายๆ ลิง แต่ตัวใหญ่มาก อย่างน้อยก้อตัวหนาและใหญ่กว่าผมสักสองเท่า มันยืนตระง่าน กางแขนขึ้นสูงเล็บยาวโง้งออกมา นัยน์ตาสีแดงก่ำ มันจ้องมองผมอย่างไม่ลดล่ะ ตัวผมแข็งทื่อ ขาสั่น ความกล้าหายไปหมด ปืนที่ถืออยู่เย็นเฉียบคิดในใจฉิบหายแล้วกู มันวิ่งเข้ามาพร้อมกับฟาดมือลงมาที่ผม !!!

ติดตามตอนต่อปายยยยย