ต่อจากตอนที่แล้ว http://rattan.exteen.com/20050613/entry

การทำงานงานของผมเป็นไปอย่างทุลักเล เพราะเนื่องจากไม่ค่อยได้รู้เรื่องเกี่ยวกับการออกแบบเท่า
ไรนัก อาจจะเรียกได้ว่าช่วงแรกๆมีความดันทุรังสูงที่อยากจะทำ เวลาผมถูกสั่งงานอะไรที่มันอยากๆ
แบบว่ามันง่ายแค่นิดเดียว แต่คนที่ไม่รู้ก้อย่อมไม่รู้ ผมจะมคำพูดไม้ตายที่ทำให้ใครๆก้อต้องช่วยผม
เมื่อผมถาม ผมเคยถูกให้คุณปุ้มสั่งให้ตัดถาพแล้วเซฟเป็นพื้นหลังโปร่งใส แน่นอนว่ารอยหยักในสมอง
ผมไม่เคยบัญญัติวิธีการทำ ไว้อย่างแน่นอน ไอ้ครั้นจะไปถามคุณ ปุ้มว่า เออทำยังไงครับใอ้พื้นหลัโปร่ง
ใสเนี้ยะ ก้อไม่รู้จะพูดยังไง เรื่องของเรื่องคือผมกลัวคุณปุ้มนั้นเองและกลัวว่าจะโดนดูถูกอีกด้วย ผมก้อ
นั้งคิดๆหาวิธีอยู่นานมากๆ มากจนคิดว่ารอยหยักในสมองต้องการพักผ่อนแล้ว ทันใดนั้นเองผมก้อนึกได้
ว่ามีคุณจุ๊บอีกคนที่รูเรื่องนี้แน่ๆ ผมนึกคำพูดที่ฟังดูแล้วพอจะดูดีหน่อย พอนึกได้ผมเลยเดินไปหาคุณจุ๊บ
ที่โตะแล้ว บอกว่า " เออ เนี้ยะโฟโต้ชอบเนี้ยะมันดีจริงเลยนะครับ อ้อเออใช่ๆมันทำพื้นหลังโปร่งใสใด้
ด้วยนี้ แต่พอดีผมลืมไปแล้วคุ้นๆว่ามันอยูแถวนี้คุณจุ๊บพอจะจำได้ใหมครับ " เท่านั้นแหละครับคุณจุ๊บก้อ
บอกวิธีมา

วันนั้นผมก้อยิ้มกริ่มกลับไปนั้งโต๊ะและทำรูปแบบพื้นหลังโปร่งใส ให้คุณปุ้มได้ แต่ตอนเอาไปให้ก้อโดน
แขวะว่า ทำแค่นี้นานจัง

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเวลาผมทำอะไรไม่ได้ผมจะเดินเข้าไปหา คนที่เข้าทำได้เเล้วบอกว่า "เออ ผมลืมไปแล้ว
อะ คุ้นๆว่ามันอยู่ตรงนี้ " แล้วผมก้อรอดตายทุกครั้งไป หลังๆพี่ๆเริ่มจับได้ แต่ก้อสายไปเสียแล้วฮ่าๆ

ในการทำงานของผมจะต้องพบป่ะกับคนในออฟฟิตพอสมควรห้องที่ผมทำงานอยู่มักจะเงียบๆไม่ค่อย
คุยกัน ผิดกับห้องโปรแกรมเมอร์ที่จะคุยกันเฮฮา ดีดกีตาร์กันสนุกสนาน เพราะมีแต่ผู้ชาย ส่วนห้องฟุตบอล
ไม่ต้องพูดถึงเงียบมากกก ไม่สุงสิงกับโลกภายนอกแต่อย่างได ผมมักจะชอบไปอยู่ที่ห้องโปรแกรมเมอร์
เพราะที่นั้นมีแต่คนคุยสนุกสนาน การทำงานของผมเริ่มเข้าที่เข้าทาง ครึ่งเดือนแรกผ่านไปอย่างลำบากแต่
ครึ่งเดินหลังพอปรับตัวได้แล้วก้อรู้สึกดี วันหนึ่งพี่เอกเรียกผมเข้าไปคุยและถามว่ามีเพื่อนที่วาดรูปเก่งๆ บ้าง
ใหม วาดในโปรแกรม อีลาส ผมก้อนั่งนึกๆอยู่ก้อนึกถึงเพื่อนคนหนึ่งขึ้นมาได้ อันที่จริงผมรู้จักเพียงแค่ชื่อไม่
เคยเห็นหน้า เราคุยกันใน icq เพื่อนผมคนนี้ มันชื่อ " ฟง " มันบอกว่ามันชอบฟงอวิ๋น มันเลยตั้งชื่อตาม
ตัวละคร ที่ชื่อว่าเนี้ยฟง เอากะมันดิ ผมเห็นว่ามันเป็นคนที่มีความสามารถ แน่นอนว่าเก่งกว่าผมแน่ๆ ผม icq
ไปชวนมันมาทำงาน แน่นนอว่ามันตอบรับในทันที ผมเลยจัดการเป็นธุระและเรียกมันเข้ามาคุย แน่นอนว่านี้
จะเป็นการเจอกันครั้งแรกด้วย มีเรื่องประหลาดๆคือก่อนนั้นที่คุยกันทาง icq มันนึกว่าผมเป็นผู้หญิง เพราะ
ตอนคุยผมตั้งชื่อว่า หวาย แนวๆว่าจะมาจีบพอโทรคุยกันมันเลยถึงบางอ้อทันที

ฟง เดินก้าวเข้ามาในออฟฟิต ในเวลาบ่ายแก่ๆอ้างด้วยเหตุผลที่ว่า "ผมหลงทางครับ" ฟงเป็นหนุ่มหน้าตาจีน
ผิวขาวผมยาว หล่อแบบอาแป็ะๆ ฟงพกสมุดวาดเขียนเล่มเขื่อง ในนั้นมีรูปการตูนที่มันวาดไว้
พี่เอกพา ฟงเดินเข้าไปคุยในห้องประชุม แน่นอนว่าผมตามไปด้วย ฟงเริ่มเปิดสุดภาพผลิกสมุดไปมา
เปิดให้พี่เอกดูการวาดรูป พี่เอกพึงพอใจมาก เลยคุยกันเรื่องงานต่างๆ จนในที่สุดก้อรับ ฟง เข้ามาทำ
งานในตำแหน่งเดียวกับผม ผมมีเพื่อนใหม่อีกหนึ่งคนแล้ว และแน่นอนว่าผมจะใช้ มุข "เออ ผมลืมไปแล้วอะ
คุ้นๆว่ามันอยู่ตรงนี้ " ได้กับอีกคนหนึ่ง

วันเวลาผ่านไปจนสิ้นเดือน ผมทำงานดีขึ้น ส่วนฟง นั้นก้อเริ่มงานแต่งานที่ฟงทำดูเหมือนจะเยอะ
จนเกินเวลาไปหน่อย พี่เอกจึงอยากหาคนมาทำอีกคน การรับสมัครงานจึงเริ่มขึ้น มีคนมาสมัครงาน
แต่ก้อยังไม่เข้าตาของพี่เอกสักกะคน ไอ้ฟงจึงบอกว่ามาเพื่อนคนหนึ่งที่ทำได้จะพามาให้คุยจะได้ใหม
พี่เอกจึงบอกว่าก้อลองพามาสิ ฟงรับปากและวันรุ่งขึ้น ฟงก้อพาเพื่อนมา เพื่อนคนนั้นชื่อหนึ่งแค่พวกเรา
เห็เขาแว้บแรกก้อรู้สึว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา คนในออฟฟิตทุกคนคิดว่า ผู้ชายคนนนี้ต้องติดยาแน่ๆ ท่า
ทางอันหดหู่เหมือโลกแตกมาสามรอบของเขาและร่างกายที่ผอมแห้งจนเหมือนจะหลุดออกเป็นชิ้นๆบ่ง
บอกได้เป็นอย่างดี คุณหนึ่งจเป็นคนแบบใหน เขาจะมาทำให้ออฟฟิตเป็นอย่างไร การที่เรารับผู้ชายคน
นี้เข้ามาทำงาน จะส่งผลแบบใหนให้กับ บริษัท

ติดตามตอนต่อไปครับ


ตอนที่ 1 การเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ตอนที่2 การเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด ( 2 )
ตอนที่ 3 การเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด ( 3 ) เพื่อนใหม่
ตอนที่ 4 การเดินทางไม่มีที่สิ้นสุด ( 4 ) แนะนำตัวหน้าชั้นเรียน