ต่อจากตอนที่แล้ว http://rattan.exteen.com/20050607/entry

ทันใดนั้นเอง ช่วงเวลาไม่ถึงนาที่ พี่แก ก้มลงไปกดสวิทไฟที่รางปลั้ก อาจจะด้วยความเข้าใจว่า สวิทไม่ได้อยู่ในตำแหน่ง ใช้งาน ทั้งที่จริงมัน อยู่ที่ตำแหน่งใช้งาน แกกด ปิดทันที ส่งผลให้คอมพิวเตอร์ที่ผมทำงานอยู่ ดับวูบไปในทันที

"ฉิบหายแล้ว" ผมสถบออกมาเป็นภาษาชาวบ้านๆมากๆ พี่คนนั้นมองผม มองคอม และด้วยสติปัญญาของแกก้อคงรู้ว่า คอมผมมันดับไปเราด้วยฝีมือแกแท้ๆ ที่สำคัญกว่านั้น พี่เอก แกเดินออกมาจะดูงานของผมแล้ว แล้วผมจะเอางานที่ใหนให้ แกดูล่ะเนี้ยะ

พี่เอกเดินตรงมาหาผมแล้ว อีกไม่เกิน สี่เมตรแกก้อจะเดินมาถึงผม ผมเริ่มกังลว พลางคิดหาวิธีที่จะบอก พี่แก สวนพี่ผู้หญิงคนนั้นนะเหรอ เผ่นแน้บไปแล้วล่ะครับเร็วจริ

งๆ แต่ดีนะที่แกยังขอโทษผม ไม่งั้นมีวันนั้นสนามลุมพีนีจะต้องมีมวย คู่พิศดารแน่ๆ

พี่เอกเดินมาทำหน้า งงๆที่เห็นคอมปิดอยู่ ถามว่าอ้าวรีสตารเครื่องเหรอ ผมบอกอ้อมแอ้มๆไปว่า เมื้อกี้พี่ผู้หญิงคนนั้นเขา ทำคอมดับอะครับ แบบว่า แบบว่า ยังมะได้เซฟเลยซักกะแอะ พอดีกดเมาส์ไม่ทันครับ

อ้าว พี่เอกขมวดขิ้ว แล้วสักพักก้อ ทำหน้าขำๆ พลางบอกให้ผมเปิดเครื่องคอมอีกที ผมเปิดคอม ขึ้นมาด้วยอาการเซ็งๆ พี่เอกนั้งลงข้างๆแล้วเริ่มพูดเรื่องงาน เรื่องผลตอบที่เป็นเงินเดือน และให้ผมกรอกใบสมัคร โดย ระบุเงินเดือนไปที่ 10000 - 12000 บาท มันเป็นราคาที่ผมคิดว่าเขาคงไม่รับแน่ๆ อีกอย่างผมงานที่ผมนั้งคร่ำเคร๊งมาสองชั่วโมงก้อ อันธานหายไป รวดเร็วปานสายฟ้าแล้บ แว้บๆ เพราะฉนั้นยิ่งเป็นการการันตีว่า งานนี้ปิ๋วแน่ๆครับท่าน ผมคุยกับพี่เอกอีกสักระยะ แล้สก้อได้ยินคำพูดเดิมๆเหมือน ก็อปปี้มาก้อไม่ปาน " เอาล่ะแล้วทางเราจะติอต่อกลับไปนะครับ ไม่เกิน เจ๊ดวัน " อืม แป๋วเลยเรา มามุขนี้อีกแหละ อดแง่มๆ วันนั้นเดินกลับบ้านคอตก แล้วตกอีกเก็บกันหลายรอบเลยกว่าจะถึงบ้าน

กลับมาถึงบ้านก้อล้มตัวลงนอน ยังไม่ทันหลับเสียงโทรศัพท์ก้อดังขึ้น คิดว่าอาจจะเป็นพี่เอกโทร มา ตะลีตะลานรีบรับสายก้อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย " อัลโหล ทำไรอยู่" อืมเพื่อนผมเองแหละ ผมก้อคุยๆ เล่าเรื่องไปสมัครงานวันนี้ ให้ฟังไป เพื่อนฟังเขาก้อหัวเราะ ขำๆไปตามเรื่อง ไอ้เราก้อเลยพลอยสบายใจขึ้นบ้าง

คุยสักพัก ก้อมีเสียงสายซ้อนขึ้นมา ตู้ดๆๆ ใครกันนะ ซ้อนมา จะไม่รับก้อไม่ได้ เลยบอกเพื่อนให้รอก่อน เดียวมาเมาท์ต่อ ผมกดปุ่มเพื่อรับสายซ้อนทันที

" สวัดดีครับ " เสียงทุ้มนุ่นลึก บาดเข้าหูผม ดีที่ไม่ต้องเย็บ พร้อมด้วยประโยคที่ว่า สะดวกคุยใหมครับ ผมจำเสียงนั้นได้ก้อเพิ่งไปสมัครงานวันนี้นี่น่า
เสียงปลายสายทักทายอย่างคุ้นเคย นี้พี่เอกนะ พี่จะบอกว่า เรายินดีที่จะรับน้องเข้ามาทำงานที่ออฟฟิต ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน "

" อะไรนะครับ " ผมรีบถามกลับไปอย่างชนิดที่ว่า จะทันทีทันใด แบบว่าไม่เชื่อหูตัวเอง คิดในใจว่า จริงหรือเนี้ยะ ฝันอยู่ป่าวว่ะ "จริงสิครับ เริ่มงานวันที่ 1 มีนาคมนี้เลยเป็นไง อีก ห้าวัน เตรียมตัวไว้นะ "

ผม รีบตอบตกลงไปโดยไม่ต้องใช้รอยหยักในสมองคิดเลย "ได้ครับพี่ "
" ดีมากแล้วเจอกันวันที่ 1 ครับเข้างาน 8.30 นะ

"ได้ครับขอบคุณมากๆครับ "

นั้นคือชีวิตการทำงานที่ กำลังจะเริ่มต้น และมันจะลงท้ายยังไงต้องคอยติดตามนะครับ


หลังจากทราบข่าวดี แล้วผมได้ใช้เวลาห้าวันที่เหลือ เตรียมตัวตัวเองให้ร้อมรบ ระหว่างที่รอก้อจะมีโทรศัพท์จากหลายๆที่ๆเคยส่งเมลไป โทรมาชวนไปทำงาน ผมตอบพวกเขาอย่างภาคภูมิใจ ว่า
" ไม่เป็นไรครับผมได้งานทำแล้วครับ "

และวันที่ผมจะเริ่มงานก้อเดินทางมาถึง ห้าวันผ่านไปรวดเร็ว ยิ่ง สำหรับการรอที่มีเส้นชัยอยู่ตรงหน้า

ด้วยความที่เห่อ ผมมาถึงที่ทำงานใหนเวลา แปดโมงเช้า แน่นอนว่าออฟฟิตยังไม่เปิด แต่ผมก้อได้พบกับพนักงานสองคนที่ยืนรอที่หน้าออฟฟิต พวกเขาหันมาทางผม ยิ้มให้ เเละทักทาย
ทราบชื่อว่ามี่ พี่คนหนึ่งชื่อจุ๊บ อีกคนชื่อพี่แขก เป็นเพศเดียวกับผมทั้งคู่ และผมก้อได้ทราบว่า ทั้งสองคนจะมาเริ่มงานวันนี้เหมือนกัน เอาล่ะครับนั้นคือเพื่อนใหม่ของผม และเป็นพี่ๆของผมซะด้วย ชีวิตของพวกเราสามคนในออฟฟิตนี้จะเป็นอย่างไร ติดตามได้ในตอนต่อไปครับ


ตอนที่ 1 การเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ตอนที่2 การเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด ( 2 )