ต่อจากตอนที่แล้ว http://rattan.exteen.com/20050605/entry
วันเวลาแห่งการรอคอยผ่านไปอย่างช้าๆ ผมรอที่บ้านไม่ไปใหน และแล้ววันที่เจ็ดเขาก้อติดต่อกลับมา
สวัดดีครับ ทางเราจะแจ้งให้คุณทราบว่า .....
ผมเงี่ยรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ เสียงที่ดังมาจากลำโพง ของโทรศัพท์นั้น ช่างแผ่วเบาเหลือเกินแต่ ถึงกระนั้นใจควาสำคัญก้อมิได้เล็ดรอดหูของผมแต่อย่างไร ใจความนั้นบอกว่า
" ต้องขอเแสดงความเสียใจด้วยที่ ผลงานของน้องไม่ผ่านการพิจารณา "
แล้วจบท้ายประโยคที่ ว่าไม่เป็นไรครับขอบคุณมากครับ
วางโทรศัพท์ ยืนนิ่งๆพักหนึ่ง เดินไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดคอม และเริ่มต่อเน็ตอีกครั้งผมเริ่มทำเหมือนเดิม Copy ข้อความที่ค่อยๆพิมพ์อย่างดี แล้วส่งเมล ส่งไป ส่งไป ส่งไปตอนนั้นคิดว่าเราช่างโชคดีเหลื่อเกินที่ได้เกิดมาในยุคที่การสื่อสารสะดวกสบายเช่นนี้ต้องขอบคุณเครื่อข่ายอินเตอร์เน็ตจริงๆ
มีเมลไม่น้อยที่ตีกลับมาหาผม ผมเองก้อเลยส่งกลับไป อีก หลายต่อหลายหน ทั้งๆที่รู้ว่า มันส่งไปไม่ถึง การหางานของผมก้อง่ายๆว่าคำนึงถึงสถานที่ ไกล้บ้านก่อน แล้วค่อยๆขยายไป ในที่สุดการส่งเมลของผมก้อเสร็จสิ้นโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าส่งไปเท่าไร และมีที่ใหนบ้าง
หลังจากนั้น วันต่อมามีโทรศัพท์โทรเข้ามาหาผมอีกครั้งหนึ่ง เสียงปลายสายเป็นผู้ชาย
" สวัดดีครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้น้องยังว่างงานอยู่ใหมครับ "
ผมตอบไปในทั้นทีว่าว่างครับ เขายื่นข้อเสนอให้ผมเข้าไปสัมภาณษ์ งาน โดยบอกว่าบริษัทชื่อ บริษัท เล่นอินเตอร์เน็ตดอทคอม จำกัด ผมฟังครั้งแรกยัง งงๆ ปนขำๆว่าชื่อ บ. นี้แปลกดีเหลือเกิน และที่สำคัญผมจำไม่ได้ซะด้วยว่าผมส่งเมลไปตอนใหนผมนัดวันเวลาที่จะเข้าไป ถามถึงทีตั้ง เขาบอกว่าอยู่ตรง อโศก ตึก ไทม์แสควส์ ผมนะไม่รู้จักหรอกอโศกนะ และไม่กล้าถามซะด้วย ผมสอบถามจากเพื่อนๆ ได้คำแนะนำว่าให้นั้งรถไฟฟ้าไปลงที่สถานี้ อโศกเลย ตึกอยู่ตรงนั้นแหละ
เอาล่ะสิผมเริ่มหวั่นๆ ตั้งแต่โตมาไม่เคยไปใหนเลย นอกจาก ปทุม-สนามหลวง เริ่มรู้สึกไม่อยากไป เพรากลัวไม่ได้งาน ถึงวันนัด ผมเลยไม่ตื่น นอนไปจนเลยบ่ายโมงผมนัดเขาไว้ บ่ายโมง นอนผลิกไปผลิกมา ในใจคิดได้ว่าเราไม่ควรทำแบบนี้ มันผิดถึงอย่างไรเราก้อต้องไป นัดไว้แล้วจะผิดคำพูดไม่ได้
ผมตรงออกจากบ้านไปถึงอนุเสารีย์ชัย ด้วยความที่ไม่เคยขึ้นรถไฟฟ้ามาก่อนทำให้ทุกลักทุเลโดนประตูหนีบ บ้างพอให้คนอื่นรู้ว่า ไอ้นี้มันไม่เคยขึ้นรถไฟฟ้า พอขึ้นไป ยิ่ง งงหนักเพราะแต่ล่ะสถานี้มันช่างไกล้กันเหลือเกิน ผมพาตัวเองมาถึงอโศกไม่ยากนัก แต่ดันลงผิดฝั่งเลยต้องเสียเวลาข้ามฝั่งซะหน่อย ผมเดินมาท่หน้าตึก อืมตึกนี้ใหญ่เหมือนกัน เริ่มหวั่นๆ
ผมกดลิทฟ์ชั้นที่ 14 ลิทฟ์พาผมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และมันก้อทักทายผมด้วยการหนีบซะหนึ่งที
ผมเดินมาที่เคาเตอร์แจ้งความจำนงว่านัด " คุณเอก " ไว้ สักพัก คุณเอกก้อเดินมา ทักทายและพาผมไปนั้งยังคอมพิวเตอร์ เครื่องหนึ่ง เอาล่ะสิต้องมาการทดสอบอะไรแน่ๆ
พี่เอกเล่าให้ฟังถึง แบคกราว์ของออฟฟิต ว่าเป็น บ.ที่จะนำเกมออนไลน์เข้ามา ในไทย โดยตอนนั้นมีเกม์ ที่ชื่อว่าเกม เครซี่ซ็อกเกอร์ เป็นเกมเตะบอลออนไลน์ พี่เอกเล่นให้ผมดูอย่างสนุกสนาน ผมเองก้อชอบนะ
ยิ่งรู้ว่าเป๋น บ. เกี่ยวกับเกมยิ่งชอบใหญ่
พี่เอกบอกให้ผมเริ่มลงมือ ทำเวบให้ดูเป็นตัวอย่างให้เวลา สองชั่วโมง ให้ออกแบบเวบเกมอะไรก้อได้ โดยมีรูปให้ หนึ่งแผ่นซีดี ผมรับมันมา และเริ่มลงมือทำ ผมทำๆ ไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไป
ไกล้จะถึงเวลาแล้ว ผมกำลังจะเซฟงานทั้งหมด ทันใดนั้นเอง มีพี่คนหนึ่งเป็นผู้หญิง มาใช้เครื่องถ่ายเอกสาร แถวโต๊ะที่ผมนั้งทำงานอยู่ ได้ยินแกบ่นว่า เครื่อง ถ่ายเอกสารไม่ติด
ทันใดนั้นเอง ช่วงเวลาไม่ถึงนาที่ พี่แก ก้มลงไปกดสวิทไฟที่รางปลั้ก อาจจะด้วยความเข้าใจว่า สวิทไม่ได้อยู่ในตำแหน่ง ใช้งาน ทั้งที่จริงมัน อยู่ที่ตำแหน่งใช้งาน แกกด ปิดทันที ส่งผลให้คอมพิวเตอร์ที่ผมทำงานอยู่ ดับวูบไปในทันที
"ฉิบหายแล้ว" ผมสถบออกมาเป็นภาษาชาวบ้านๆมากๆ พี่คนนั้นมองผม มองคอม และด้วยสติปัญญาของแกก้อคงรู้ว่า คอมผมมันดับไปเราด้วยฝีมือแกแท้ๆ ที่สำคัญกว่านั้น พี่เอก แกเดินออกมาจะดูงานของผมแล้ว แล้วผมจะเอางานที่ใหนให้ แกดูล่ะเนี้ยะ
.......
ปลติตามตอนต่อไปครับ
