ผม กำลังเดินตามความฝันความหวังโดยอยากจะทิ้งความหลัง ที่ไม่ดีและไม่อยากจะนึกถึงมันสักนิดผมกำลังมองไปข้างหน้า พรุ้งนี้ อนาคต แต่อดไม่ได้ที่จะไม่คิดถึงอตีด ผมกำลังมองไปในอดีต และกำลังนำมันขึ้นมาจากห้วงแห่งความทรงจำ
ผม เริ่มทำงานในปีที่รู้ตัวว่าผมเรียนไม่จบ มีอาการลังเลว่าผมจะไปในทิศทางใหน แต่รู้ว่าต้องเดินต่อไปผมเดินถือเอกสารใบสมัครงาน เข้ากรุงเทพด้วยความรู้อันน้อยนิด ใจตั้งแน่วแน่ว่าอยากทำงาน หาเงินเพื่อจะนำเงินไปเรียนต่อ ตั้งใจอย่างนั้น
หลังจากการสมัครงานไปเรื่อย ไม่มีที่ท่าว่าเราจะได้งานทำ เริ่มท้อ อยากถอย ผมนั้งอยู่กับคอมที่บ้าน ผมต่อเน็ต เริ่มหางานจากในนั้น ท่องเข้าไปในเครื่อยข่าย ผมคลิกๆ เข้าไปเวบหางานต่างๆ เว็บใหนรับสมัครงานเป็นภาษาอังกฤษ ผมจะรีบกดปุ่มกากบาทที่มุมขวาของหน้าต่างเวบนั้นที ผมส่งเมล ส่งเมล ส่งเมล ส่งไปหลาฉบับ Copy ข้อความเดิมๆ ส่งไป ส่งไป หน้าจอบอกสถานะจดหมายถูกส่งออกไปแล้ว เลื่อนมาให้ผมเห็นเป็นระยะๆ ผมล้มตัวลงนอน หลังจากส่งเมลรู้สึกดีที่ได้ทำอะไรบ้าง สบายใจขึ้น ผมมักจะบอกกับตัวเองเสมอๆว่า อยากทำงาน อยากได้งานเร็วๆ ช่วงเวลาหนึ่งปีอยากหาประสบกาณ์ให้ตัวเอง หลังจากนั้นจะมาเรียนต่อ
หลังจากส่งเมลหลายต่อหลายวัน ผ่านไป ผ่านไป วันหนึงเสียงโทรศัพท์ ดังขึ้น ในการคุยตกลงกันสั้นๆได้ใจความว่าอยากให้ผมมาสมัครงาน อยากคุยและอยากสัมภาษณ์ หลังจากวางหูผมยิ้มให้กับตัวเอง เอาล่ะ ผมกำลังจะไปสมัครงานแล้วจะเป็นยังไงนะ ใจมันตื้นเต้น แต่อีกใจมันก้อกลัวๆหวั่นๆ ว่าเขาจะมองเรายังไง แต่ช่างมันเถอะถ้าเราไม่ออกไป แล้วเราจะหาประสบการณ์จากที่ใหน ต้องสู้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง
ที่หมายที่ผมจะไปคือตึกชำนาญเพ็ญชาติ หลายคนคงเคยรู้จัก ผมเดินขึ้นไปยังบริษัทแห่งนี้ เดินเข้าไปด้วยความประหม่า คนในนั้นมี่ทั้งคนในวัยทำงานและ วัยเดียวกันกับผม ผมยืยเก้กังๆอยูพักหนึ่ง ขำตังเองเหมือนกันเดินเข้าไปหาคนที่นั้งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พลางบอกเขาว่าผมจะมาสมัครงาน เขายื่นกระดาษมาให้ชุดหนึ่ง ผมรับมากรอกรายละเอียดลงไป และส่งคืนกลับไป นั้งรอ มีคนเดินเข้าออก อยู่ตลอดเวลา มองไปรอบๆ เป็นออฟฟิตที่น่าอยู่ มากๆสักพักมีคนเรียกผมเข้าไปในห้องที่ทำงานพาผมเดินไปที่คอมเครื่องหนึ่ง มีคนนั้งอยู่ที่เก้าอี้อีกตัว เขามองผมและถามว่า มีความรู้ด้าน Web design ขนาดใหนถนัดโปรแกรมอะไร และมีผลงานมาให้ดูหรือป่าว
ผมนำแผ่น cd ที่เตรียมมาส่งให้ เขาเอาเก็บไว้พลางบอกผมว่าอยากทดสอบให้ออกแบบเว็บ ให้เวลาสองชั่วโมง
ทำเวบเกียวกับ การศึกษา เอาล่ะสิ ผมเริ่มลงมือทำทันที นั้งขยับเมาส์ไปมา ให้ตายสิ คิดไม่ออก วันนั้นหัวไม่แล่น ว่างเปล่า เวลาผ่านไปยิ่งทำให้กดดัน ผมคิดๆ ในที่สุดก้อเริ่มคิดได้ลงมือทำ หลังจาสองชั่วโมงผ่านไป เขากลับมาดู พร้อมกับยิงคำถามต่างๆนานาๆ เกี่ยวกับผลงานของผม ถามจนผมเริ่มกดดันอีกรอบ แน่ล่ะสิผมดันทะลึ่งมาสมัครตำแหน่งนี้เอง ผมเรียนคอมก้อจริงแต่ไม่เคยเรียนอะไรที่เกี่ยวกับศิลปะสักกะนิดเดียว โดนถามคำถาม แบบนั้นเข้าไปอยากจะบ้าตาย
เวลาเเห่งความตึงเครียดหมดไป ย้ายห้องไปในห้องประชุมเริ่มคุยกันถึงแผนงาน เงินเดือนและอีกต่างๆมากมาย
คุยกันเป็นที่ถูกคอมาก ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นไม่กดดัน เย็นวันนั้นผมออกมาและตรงกลับบ้านโดยที่เขาบอกว่าจะติดต่อกลับมาภายในเจ็ดวัน
วันเวลาแห่งการรอคอยผ่านไปอย่างช้าๆ ผมรอที่บ้านไม่ไปใหน และแล้ววันที่เจ็ดเขาก้อติดต่อกลับมา
สวัดดีครับ ทางเราจะแจ้งให้คุณทราบว่า .....
ติดตามต่อไปนะจ้าาาา
ปล เขียนประวัติตัวเอง อุอุ อ่านกันเพลินๆนะ
