สำหรับคนที่เพิ่งเข้ามาอ่านต้องขอความกรุณาไปอ่าน
Phase 01 มหันตภัย และ Phase 02 "ทางรอด" ก่อนเพื่อความเข้าใจและสนุกครับ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
มันเกิดระยำอะไรขึ้นบนนั้น ภาพ ของสถานีวิจัย ที่ผมทำงานอยู่ นั้นมัน ราบเป็นหน้ากลองทุกอย่างหายไป
มันเกิดอะไรขึ้นข้างบนนั้นกันแน่........
ผมจ้องมองลงไปอย่างไม่ล่ะสายตา เอาล่ะสิทีนี้ผมจะทำอย่างไรดี ขณะที่กำลัง
ว้าวุ่นใจอยู่นั้น ผมเหลือบไปเห็นร่างของเจ้าหน้าทีคนนั้น ใช่แล้วหากมีเจ้าหน้าที่มาลาดตระเวณ
แถวนี้ล่ะก็ ต้องมีฐานบัญชาการย่อย อยู่ไม่ไกลจากที่นี้เท่าไรนัก ฐานเหล่านนี้เป็นศูนย์ป้องกัน
ผู้บุกรุกจากภายนอกและเฝ้าสังเกตการณ์เพื่อรักษาความปลอดภัยทั่วๆไปซึ่งผมเองยังไม่เข้าใจ
นักว่าทำไม ศูนย์วิจัย ทางธรณีวิทยา จึงต้องมีการรักษาการที่แน่นหนามาก จะพูดว่ามากเกิน
ไปด้วยซ้ำ เสียดายที่ผมก้อมิอาจคาดเดาได้ ผมเองก้อเพิ่งย้ายมาประจำที่นี้แค่ สองเดือนเท่านั้นเอง
ผมคิดถึงภรรยาที่น่ารักของผมขึ้นมาอย่างจับใจ ตอนนี้เธอกำลังท้องอ่อนๆ นี้เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผม
ย้ายงานมาทำที่นี้เมื่อพวกเขามาทาบทามผม ผมไม่ปฏิเศษใดๆ แค่ขอเงินตามที่ผมบอกได้
ผมก้อยอมทุกอย่าง ผมรักรอบครัวของผมมากผมจะไม่ยอมให้ครอบครัวของเราลำบาก ผมคิด
ผมกำลังป้อนข้อมูลให้กับ PDA ให้ค้นหาตำแหน่งของ ฐานย่อย ไม่ถึงชั่วอึดใจดาวเทียมไได้ส่ง
ภาพถ่ายลงมาให้ผมดู
มี หกฐาน เรียงกันเมื่อลากจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่ง ไปเรื่อยๆ จะปรากฎ เส้น เป็นมีมุม หกมุม ผมอยู่
ไกล้กับมุมทางทิศเหนือมากที่สุด เอาล่ะไปทางนี้ดีกว่า ผมกำลังศึกษาข้อมูล และคิดได้ว่าคงจะไป
ถึงได้เร็วเพราะมันอยู่ไกล้แค่นี้เอง
ผมเดินเขาไปที่ร่างของเจ้าหน้าที่คนนั้นอีกครั้ง พลางคิดว่าน่าจะลองค้นตัวเขาดูเพื่อจะมีอะไรที่เป็น
ประโยชน์กับเราได้ผมเข้าไปนั้งคุกเข่าไกล้ๆกับ ศพ ผมเอามือไปปิดตาเขา แล้วผมก็มองไปที่หน้า
อกชายคนนั้น
ผมเห็นมีสิ่งที่มีลักษณะ เหมือนเสาอากาศติดอยู่ที่หน้าอกของเขา เห็นแค่เสาแบบนั้นผมพอจะเดา
ได้ว่านี้คือ วิทยุสื่อสาร เป็นแน่
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลอยนภา กำลังเดินไปมาด้วยใจร้อนรุ้มในห้องรับแขกอันโอ่อ่าภายในบ้าน ของ
มิสเตอร์ ซอฟท์ เธอนึกถึงแต่หน้าของ สามีที่ยังไมรู้ชะตากรรม ว่าตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใหนคิด
ไปพลางลูบท้องของตัวเองไปด้วย
พลอยนถาเดินทางมาถึงที่นี้ได้สักประมาณ สิบนาที คนรับใช้ของ มิสเตอร์ ซอฟท์ บอกให้เธอ
รออยู่ที่ห้องรับแขกนี้อีกประเดียวมิสเตอร์ ซอฟท์ จะลงมาหาแต่ตอนนี้ มิสเตอร์ ซอฟท์ กำลังติด
สายสำคัญอยู่
พลอยนถาคิดว่าช่วงเวลาแห่งการรอนี้ช่างยาวนานนัก เธอกระวนกระวายออกมาจนเห็นได้ชัด
สีหน้าที่สวยงามน่ารัก แสดงความกังวลที่ไม่อาจปิดมิด
" สวัดดีครับคุณ พลอยนถา" เสียงของ มิสเตอร์ ซอฟท์ ดังขึ้นทักทายเธอ
พลอยนถาหันไปทางเสียงนั้น
"ค่ะ มิสเตอร์ ซอฟท์ สวัสดีค่ะ "
"คือว่าดิชั้นมีเรื่องรบกวนถามเกี่ยวกับสามีของดิชั้นว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใหนและเป็นอย่างไร และมันเกิด
อะไรขึ้นบนนั้น ค่ะ"
พลอยนถายิงคำถามเป็นชุด สีหน้าของ มิสเตอร์ ซอฟท์ บ่งบอกถึงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้
ชัด เขาอึ้งไปชั่วครู่ แล้วเขาเอ่ยขึ้นว่า
"คุณพลอยนถาครับ ผมไม่รู้จะบอกคุณอย่างไรดี เกี่ยวกับรื่องที่เกิดขึ้นเอาเป็นว่าตามผมมาดีกว่าครับ
มาที่ห้องทำงานผมที่นั้นผมจะบอกคุณทุกอย่าง เกี่ยวกับเรื่องนี้และสามีของคุณที่หายไปด้วยครับ"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ใช่แน่ นี้คือวิทยุสื่อสาร ผมดึงมันออกมาจากร่างของเจ้าหน้าที่คนนั้น ผมดึงมันออกมาดู
สำรวจที่ตัวเครื่องไม่ร่องรอยบุบสลายหรือแตก แบตเตอรี่ยังมีเต็มเปี่ยม ผมลองกด คีย์ ที่ข้างตัวเครื่อง
ขณะที่กดคีย์ค้างไว้ผม กรอกเสียงลงไป เพื่อขอความช่วยเหลือ
ผมกำลังจะปล่อยคีย์ในขณะที่ปล่อยผมคิดว่าน่าจะมีใครตอบกลับมาบ้างเงียบไม่มีเสียงใดๆออก
มาจากทางลำโพงของวิทยุเครื่องนั้นเลยผมลองเรียกย้ำอีกหลายครั้ง มันก็เงียบอยู่เหมือนเดิม ผมจึง
ยกเลิกการติดต่อ คงต้องเดินทางไปที่ฐานเองซะแล้ว พอไปถึงไกลๆแล้วค่อยเรียกด้วยวิทยุอีกที
to be continue >>>>
โปรดติดตามตอนต่อไป
