สำหรับคนที่เพิ่งเข้ามาอ่านต้องขอความกรุณาไปอ่าน Phase 01 มหัตภัย ซึ่งเป็นตอนแรก ก่อนเพื่อความเข้าใจและสนุกครับ
----------------------------------------------------------------------------------------
เจ้าสัตว์ร้ายตัวใหญ่แผงหน้าอกรูปตัววียืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าผมมันหายใจฝืดฟาดสายตาคู่นั้นจ้องมามองที่ผมอย่างกินเลือดกินเนื้อ เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ มันคือ หมีป่าตัวเขื่องเลยทีเดียว ไม่ทันที่ผมจะคิดอะไรได้มากว่านี้ เจ้าหมีร้ายมันพุ่งเข้ามา อุ้งมือของมันฟาดมาที่ผมแน่ ความตายอยู่ตรงหน้า
"เปรี้ยง เปรี้ยง ..."
เสียงกัมปนาทดังขึ้นสองครั้งติดกันผมเห็นเจ้าหมีตัวนั้น เซไปเล็กน้อย ผมหันไปทางต้นเสียง นั้นมัน !! สาบานได้นั้นคือคน มนุยษ์อย่างเราๆนี้แหละ เขาถือปืน รุ่นใหม่ที่ให้ใช้สำหรับหน่วยลาดตระเวณ แน่
นอนเขาเป็นคนของทางศูนย์วิจัยของผม เขายืนถือปืนอยู่ เจ้าหมีตัวนั้นโดนยิงไปสองนัด แต่กระสุน
คงไม่เข้าจุดตาย มันกลายเป็นหมีที่คลั่งซะแล้ว มันหันไปทางเป้าหมายใหม่ทันที มันวิ่งโถมตัวเข้าไป
ที่เจ้าหน้าที่คนนั้นอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่คนนั้น ด้วยความตกใจหรืออะไรไม่ทราบ เขาไม่ได้เหนียว
ไกปืน เจ้าหมีตัวนั้นเข้าไปประชิดตัวเข้า แล้วอุ้งมือของมันตะบบลงไปที่หัว ของเจ้าหน้าที่คนนั้น จังหวะ
เดียวกันนั้น ปากกระบอกปืนของเจ้าหน้าที่คนนั้น หันขึ้นด้านบนซึ่งเป้นตำแหน่งปลายคางของเจ้าสัตว์
ร้าย
"เปรี้ยง ." "ผัวะ ผลั่ก"
ภาพนั้ผมเห็นมันชัดเจนจังหวะที่เจ้าสัตว์ร้ายตะปบกรงเล็บและอุ้งมือไปที่หัวของเจ้าหน้าที่ ไกปืน
ได้เหนี่ยวและลั่นออกไปเสยปลายคางและทะลุออกท้ายทอยของเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้น
|
ภาพต่อมาที่เห็นคือ เจ้าหมีตัวนั้นล้มลงทับร่างของเจ้าหน้าที่ แล้วทั้งคู่ก้อแน่นิ่งไป ความเงียบเข้ามา ปรกคลุม
อีกครั้ง ผมสังเกตุการณ์ดูอีกหน่อยแล้วตะโกน เรียกเจ้าหน้าที่คนนั้น เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับมาผม
ค่อยๆงอขา มันรู้สึกปวดนิดๆ พยามยามหันไปเกาะพนังหินเหนี่ยวตัวเองให้ยืนขึ้น แล้วค่อยๆเดินเข้าไปที่ร่าง
ของเจ้าสัตว์ร้าย อย่างทุลักทุเล
ผมยังประหม่า กลัวว่ามันจะลุกขึ้นมาขย้ำผม ผมเดินเข้าไปนั้งข้างๆเจ้าหน้าที่คนนั้น สถาพของเขาตอนนี้มีเลือด
ใหลทะลักออกมาทางรูจมูกและปาก แน่นิ่ง และที่สำคัญเขาไม่หายใจแล้ว เจ้าหมีตัวนั้นก้อเช่นกัน แน่นิ่ง
ผมเริ่มสำรวจที่ศพของเจ้าหน้าที่คนนั้น ผมหยิบปืนขึ้นมา มันเป็นปืนรุ่นที่ผมคุ้นเคยเพราะผมใช้มันบ่อย ปืน
กระบอกนี้ผมไม่ได้ออกแบบ แต่ผมไช้มันประจำตอนที่ผมฝึกยิงเป้าบิน มันเป็นปืนรุ่นใหม่ที่มีปรสิทธิภาพมาก
สามารถยิงได้สองระบบ ระบบแรกคือใช้กระสุน และแบบที่สองคือกระสุนลำแสง ซึ่งพลังงานจากแบเตอรี่
แต่ตอนี้สถานะของแบตเตอรี่เป็น ศูนย์ จึงไม่สามารถใช้ได้ จำนวนกระสุนที่เหลือ เหลือแค่ สี่นัดเท่านั้น ปืน
กระบอกนี้บรรจุกระสุนได้ถึง 22 นัด เขาไปยิงอะไรมาถึงได้เหลือกระสุนแค่นี้
ในกระเป๋าซึ่งเป็นเครื่องหลังของชายคนนี้หล่นอยู่ไกล้ๆตัวเขา ผมเปิดมันออกและค้นหา ในกระเป๋ามีอาหาร
ยา สเปยร์กันแมลง ถุงนอน และ PDA ( คอมพิวเตอร์ขนาดพกพา ) ผมนำมันออกมากองรวม
กันสิ่งแรกที่ผมให้ความสนใจที่สุดคือ PDA ผมเปิดมันขึ้นมา PDA ของหน่วยงานผมสามารถเชื่อมต่อกับ
ดาวเทียมได้โดยตรง ซึ่งเป็นดาวเทียมที่ทาง สถาบันวิจัย ส่งออกไปโคจรรอบโลกเมื่อสามปีที่แล้ว สิ่งแรกที่ผม
ต้องการก้อคือการระบุ ตัวตนและที่อยู่ของผม ผม Login เข้าไปในระบบของดาวเทียม ผมขอดูแผนที่
ไม่นานนักแผนที่ ก้อปรากฎอยู่ที่หน้าจอ มองดูจากแผนที่แล้ว ให้ตายเถอะ สถาบันวิจับของผมมันอยู่ด้านบน
ของเหวนี้เอง ผมพอจะจำได้คร่าวๆแล้ว จากการดูแผนที่ แต่ผมก็ไม่สามารถจะไต่หน้าผาสูงขนาดนี้ขึ้นไป
ได้แน่ ผมจะต้องลอง ติดต่อไปที่ศูนย์ ดู ผมเริ่มคีย์ข้อมูลที่ผมต้องการ ลงไปใน Pda แล้วส่งไปที่ศูนย์
สักพักมันก้อขึ้นข้อความว่า
"Error Network not Connect "
ผมลองดูอีกหลายครั้งแต่มันก้อยังขึ้นข้อความเดิมขึ้นมา เกิดอะไรข้างบนนั้นอีกล่ะ ผมคิดในใจ
เร็วเท่าความคิด ผมยกเลิกการติดต่อไปที่ศูนย์ ผมเปลี่ยนไป ติดต่อกับดาวเทียม และ ขอภาพถ่ายล่าสุดจาก
ดาวเทียมนั้น สักพัก ภาพถ่าย นั้นได้ปรากฎขึ้นที่หน้าจอ PDA
มันเกิดระยำอะไรขึ้นบนนั้น ภาพ ของสถานีวิจัย ที่ผมทำงานอยู่ นั้นมัน ราบเป็นหน้ากลองทุกอย่างหายไป
มันเกิดอะไรขึ้นข้างบนนั้นกันแน่........
to be continue >>>>
โปรดติดตามตอนต่อไป |
|
