Phase 01 มหัตภัย ครืดๆ ครืดๆ ........ มิ้งๆ มิ้งๆ มิ้งๆ ที่นี่มันที่ใหนกัน.........
ตาของผมค่อยๆลืมขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นลงมาจากหัวผ่านต้นคอของผม นี้มันเกิดบ้าอะไรกันขึ้น !! ทำไม่มัน ถึงมืดไปหมด ผมค่อยๆขยับคอเล็กมันปวดซ่านไปถึง สันหลัง นี้ผมเป็นอะไรไป รอบกายผมมืด ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้มากนักผมยันกายขึ้นพร้อมกับความเจ็บปวดไปทั่วร่างมือข้างขาวของผมแตะไปถูกอะไรสักอย่างมันแข็งและลื่น แง่หินนั้นเอง ผมค่อยๆไล่แตะไป มือของผมสัมผัสกับความเย็น ใช่แล้ว สิ่งที่ผมแตะอยู่ต้องเป้น ผนังหินแน่ๆ ผมค่อยๆ ยันกายและเอาหลังพิงผนังหินนั้นไว้ สายตาของผมจับจ้องไปข้างหน้า นี้มันกี่โมงแล้วนะ แล้วที่นี้มันที่ใหนกัน ทำไม่ผมมาอยู่ที่นี้ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ผมเหลียวขึ้น ไปมองด้านบน อาทำไม่มันถึงมือขนาดนี้มองไม่เห็นดาวบนฟ้าสักดวง นาฬิกาข้อมือของผมหลุด หายไปตอนใหนไม่รู้ ผมนั้งนึกอยู่พักใหญไม่สามารถนึกออกได้ นี่ถ้าเป็นเวลา สองทุ่ม ผมคง นั้งจิบกาแฟอยู่ในสถานีวิจัยของผมเป็นแน่ ผมมาที่นี่ได้อย่างไร ไม่เข้าใจจริงๆ
ใช่แล้วผมต้องการไฟผมเอามือลวงลงไปในกางเกงนี้ไไงไฟแช็คและนี้คือกระเป๋าเงินของผมในกระเป๋าเงินของผมนั้นมีนามบัตรและเงินอยู่จำนวนหนึง สายตาของผมตอนนี้เริ่มชินกับความ มืดแม้กระนั้นผมก้อยังไม่สามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ดีนัก ผมจุดไฟแช้คขึ้น แสงจากไฟแช็ค สว่างขี้นผมรีบมองสังเกตไปรอบๆทันที ลืมความเจ็บปวดไปสิ้น ผมเห็นลางๆ คาดคะเนไม่ได้ว่าที่นี้ มันคือที่ใหน ผมสังเกตุการได้ไม่มาก เพราะความมืดแม้จะมีแสงไฟแต่มันก้อไม่ ได้ช่วยอะไรได้มาก ผมหันซายแลขวา มืดมองไม่เห็นอะไร ผมกลัวและรู้สึกสับสน ผมมาอยู่ที่นี้ได้ อย่างไรกัน ผมปิดไฟแช็คและพยายามนึกเหตการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมา สับ สบ และสิ้นหวัง ผมจะต้องรอให้เช้าก่อน และเมื่อเวลานั้นมาถึง ผมจะสามารถสังเกตุการณ์และ เริ่มสำรวจพื้นที่แห่งนี้ 23.44 น. -------------------------------------------------------------------------- กริ้งๆ กริ้งๆ กริ้งๆ ... เสียงที่ลอดผ่านสายโทรศัพท์มานั้นแผ่วเบามาก จนในที่สุดสายก้อตัดไป "มันเกิดอะไรขึ้นที่นั้นกันแน่ เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทำไมต้องหนี แล้วเขาหนีอะไรกัน " พลอยนภากำลังคิดเรื่องนี้อย่างหนัก แล้วชั้นจะทำอย่างไรดีกลับเรื่องที่เกิดขึ้นฟังจากน้ำเสียงเมื่อครู่นี้ มีต้องเกิดเหตุการอะไรสักอย่างแน่ๆ เอาล่ะเราต้องหาคนช่วย ใครดีล่ะ ใช่แล้ว !! มิสเตอร์ ซอฟท์ เขาเป็นเจ้านายของสามีเราโดยตรงเขาน่าจะช่วยเราได้
อ้า.... เช้าแล้วเหรอเนี้ยะ กี่โมงแล้วนะ ผมลืมตาขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงอะไรหล่นสักอย่าง เปลือกตาของผมลืม ขึ้นมาเจอกับแสงแดดที่สาดส่องมา ผมสังเกตเห้นรอบๆตัว มีแต่ต้นไม้ ข้างหลังผมคือผนังหิน มองขึ้นไปด้านบน ให้ตาย สิ !! นี้มันเป็นผนังหินที่ใหญ่และสูงมาก ข้างหน้าผม คือป่า มีต้นไม้ สูงใหญ่ มันทึบและร่มรืน จนน่ากลัว ผนังหินข้างหลังผมมันยาวออกไปทางด้านซ้ายและขวายาวมาก ผมจะเดินไปทางใหนดี จากการสันนิฐานคราวๆ นี้มันเหมือน เหว !!! และผมมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร ถ้าตกลงมาผมน่าจะตายไปแล้ว สิ หรือว่าผมได้ตายไปแล้วจริงๆ ตุบ ๆ ....... ตุบ ๆ ....... ตุบ ๆ ....... เสียงนี้อีกแล้ว เสียงอะไรกันนะ ผมหันมองไปทางที่ผมคิดว่าได้ยินเสียงนั้น พุ่มหญ้าข้างหน้า อ่อนยวบไปมา ผมในตอนนี้ขยับตัวไม่ได้ แล้วเจ้าสิ่งนั้นมันคืออะไรกัน ก่อหญ้าเกิดการสั่นใหวในที่สุดมันก็ เปิดเป็นช่อง แล้วสิ่งนั้นมันก็โผล่ออกมา พระเจ้า!!!! เจ้าสิ่งนั้นยืนขึ้นและจ้องมาที่ผมเขม็ง แย่แล้ว มันกำลังเดินเข้ามา ผมขยับไม่ได้ แล้วผมจะทำยังไงดี......... to be continue >>>> |
ช่างจินตนาการน๊า แต่กะดีค่ะ เหงภาพมากๆๆ ยามว่างระบายอารมกะการเขียนกะดีน๊า เด๋วเอาใจช่วยน๊าค๊า...
